امسال مامان بزرگ و بابا بزرگ دختر عمه­ي من رفته بودن کربلا و بعد هم از کربلا آمده بودند . ما و عمه­اينام رفته بوديم براي ديدار اونا توي يکي از روستاهاي نطنز که خونه­شون بود . جلوي خونه اونا يک جويبار بود که داخلش آبي بود که از قنات ميآمد. اين آب در زمستانها گرم و در تابستانها سرد بود. به ديوارهاي آن نهر زالو چسبيده بود. همين آب به باغهاي آنها مي رفت. وقت نماز با خواهر کوچکم معصومه سادات و عليرضا پسر عمه­ام رفتيم به مسجد روستا. مسجد اون روستا خيلي نُقلي و کوچيک بود. که بين زنونه و مردونش پرده کشيده بودن. مسجدشون امام جماعت نداشت اما به جاش کلّي عباي مردونه و چادر زنونه و مهر و سجاده اونجا بود .

يک کار روستائي­ها که من خيلي خوشم اومد اين بود که اونا با اين که داشتن توي باغشون کار مي­کردن و خسته بودن اما وقتي اذان مي­گفتن تند و تند مي­آمدن کنار همون قنات و وضو مي­گرفتن و مي رفتن توي مسجد و نمازشون را اوّل وقت مي­خوندن.

باغبان­ها چه پير و چه جوون با چوبي بزرگ به درختاشون مي­زنند و ميوه­هاي رسيده­اي که از درخت مي­ريزه رو جمع مي­کنند و همين تحرک­ها باعث شده که آدمهاي روستايي چه پير و چه جوون از ما سالم­تر و قدرتمند­تر باشند نه مثل ما که مي­گيم : آخ کمرم، واي خسته شدم، چه سنگينه و همش اه و ايش مي­کنيم .روستائي­ها صادقن و مهربون . من فکر مي­کنم اين سر سبزي روستاها به خاطر نماز اول وقت خوندن و راستگويشون باشه.

ما يک بعد از ظهر به زيارت آقا علي عباس برادر امام رضا رفتيم و بعد هم به پارک سرابان.پدرم ميگه اين جور جاها کمش خوبه ، زياد که بشه ديگه جذاب نيست و معمولي ميشه .

اينم 3 تا عکس از اون روزاي خوب .

اين منم و خواهرامو و مامانم و دختر عمه خوبم در حرم آقا علي عباس (ع)

اين منم و دختر عمه ام

اينم خواهر کوچيکم معصومه سادات و عليرضا پسر عمه ام

بهار فصل زيبائي است . فصلي پر از شکوفه و صداي بلبلان زيباست . در بهار گلهاي زيبائي مثل گل ياس ، گل ساعت ، گل رز ، گل مريم ، گل نرگس ، گلهاي لاله و سوسن ، گل سنبل ، گل نيلوفر و ارکيده و شقايق و محمّدي (ص) و ... مي رويند و شکوفه مي زنند .

وقتي بهار مي آيد براي مادر ، پدر ، دوست ، معلّم ، مدير ، مادر بزرگ ، پدر بزرگ ، ناظم ، معلّم بهداشت و ... شاخه اي گل مي بريم و به ديدن اقوام مي رويم .

در بهار نسيم آرام بخشي مي وزد و زندگي بوي تازگي مي دهد .

بهار فصل شکر گذاري از نعمتهاي خداست .نمي گويم زمستان ، پائيز يا تابستان بد هستند . آنها هم زيبائي هاي خود را دارند .

 فصل بهار فصلي است که ما زندگي تازه و بهتري را تجربه مي کنيم .

بيائيد دست به دست هم دهيم تا همه از بهاري شيرين و سبز لذت ببرند .

اين بار يک شعر ساختم که تقديم مي کنم به امام خميني خوبم   :

-----------------------------------------------------------------

بنام خداوند هستي آفرين  که او را براي خود آفريد

او مردي مهربان و خوش زبان بود

او آدمي بود به دنبال ايمان

او آدمي با تقوا بود

روح الله ، روح الله اي کسي که با خدا و روح خدائي

تو رهبر ايماني

تو مثل حسين مظلومي

در راه دين و تقوا چقدر سختي کشيدي

15 سال دوري از ميهن کشيدي

اما از مردم خود نشدي جدا

تو سرور مايي

تو با جان خودت اسلام را نگه داشتي

کشور ما از ياد تو پر است .

--------------------------------------

من امام و نديدم اما بابام پيش امام رفته بوده . اون مي گه امام خيلي مهربون و خوب بودن . خودمم هم توي فيلمها و عکسها ديدم که امام خيلي با بچه ها مهربون بوده . دلم براشون تنگ شده .

سلام

گلي که از گلستان جدا مي شود ، دلش براي گلستان تنگ مي شود .

ماهيي که از دريا جدا ميشود ، در تنگ آب دلش براي دريا تنگ مي شود .

ني اي که از نيستان جدا مي شود ، دلش براي نيستان تنگ مي شود .

کبوتري که از طبيعت جدا مي شود دلش براي طبيعت تنگ مي شود .

ما هم که آدميم اگر از خدا جدا شويم دلمان تنگ مي شود .

چون خدا خودش آرامش جان ماست نماز هم که ياد خداست آرامش دل انسان است و اگر آدم از نماز جدا شود دلش براي آرامش جانش تنگ مي شود .

پس بيائيم هميشه به نمازمان اهميت بدهيم  و آن را درست بخوانيم تا جانمان به ياد خدا آرام باشد