فکر کردم که چقدردیرقدراین دست های مهربان را فهمیدم و چقدر دیر به این دست های مهربان بوسه زدم و آنها را از تنهایی و دلتنگی بیرون آوردم . انگار که این مواد شوینده مثل ریکا و چیزهای دیگر برای دستهای مادرم رفیق ناباب بوده اند و دست های مهربان مادر را خشک کرده اند .

یادم می آید آن روزی را که از حمام آمده بودم مادرم موهایم را شانه زده بود تا آنها را ببافد از درد واشدن گره موهایم به خودم می پیچیدم ، دایم غرّ می زدم که وای دردم  آمد، این دیگر چه مویی است ؟ و ... اما مادرم صبورانه موهایم را شانه می زد و داد و بیدادم را تحمل می کرد .

 حالا می فهمم که مادر و یا پدر همیشه ما را دوست دارند و اگر گاهی دوایمان می کنند یا با عصبانیّت سخن می گویند بخاطر سلامتی و پیشرفت خودمان است نه این که از ما بدشان بیاید . من اکنون به فهم و درک مفهوم حقیقی روایت پیامبر که می فرماید : ( بهشت زیر پای مادر است ) پی بردم .

اکنون آرزو می کنم که همیشه دعای خیر مادر و پدر پشت سرم باشد و فرزند دلخواه آنها باشم . اکنون قدر دست های مهربان و پرتلاش مادرم را می دانم . کاش تا دیر نشده قدردان و سپاس گذار این دست های مهربان باشیم و اکنون با تمام وجودم می گویم که :

مادر دوستت دارم

به نام آفریدگار آدم و حوا

خداوندا تو را سپاس و شکر می گویم .

خدایا یاریم کن تا در راه اهل بیت و شهدای اسلام قدم بگذارم و در راه گمراهان پای نگذارم .

خداوندا دل جدّ و امامان بزگوارم را از من راضی و خشنود بدار.

بار الها کمکم کن تا از رفتار نیک ائمه در زندگی ام استفاده کنم .و با پیروی از راه آنان به جلو قدم بردارم و از دستورات آنان سر پیچی نکنم .

خدایا کمکم کن تا ناشکری نکنم

خدایا از تو می خواهم همیشه سایه مادر و پدرم بالای سرم باشد و و ظهور امام زمان را نزدیک کنی و مریضها را لباس عافیت بپوشانی .

برای شادی روح تمام شهدا مخصوصا پدر بزرگ من صلوات ختم کنیم .

امسال مامان بزرگ و بابا بزرگ دختر عمه­ی من رفته بودن کربلا و بعد هم از کربلا آمده بودند . ما و عمه­اینام رفته بودیم برای دیدار اونا توی یکی از روستاهای نطنز که خونه­شون بود . جلوی خونه اونا یک جویبار بود که داخلش آبی بود که از قنات میآمد. این آب در زمستانها گرم و در تابستانها سرد بود. به دیوارهای آن نهر زالو چسبیده بود. همین آب به باغهای آنها می رفت. وقت نماز با خواهر کوچکم معصومه سادات و علیرضا پسر عمه­ام رفتیم به مسجد روستا. مسجد اون روستا خیلی نُقلی و کوچیک بود. که بین زنونه و مردونش پرده کشیده بودن. مسجدشون امام جماعت نداشت اما به جاش کلّی عبای مردونه و چادر زنونه و مهر و سجاده اونجا بود .

یک کار روستائی­ها که من خیلی خوشم اومد این بود که اونا با این که داشتن توی باغشون کار می­کردن و خسته بودن اما وقتی اذان می­گفتن تند و تند می­آمدن کنار همون قنات و وضو می­گرفتن و می رفتن توی مسجد و نمازشون را اوّل وقت می­خوندن.

باغبان­ها چه پیر و چه جوون با چوبی بزرگ به درختاشون می­زنند و میوه­های رسیده­ای که از درخت می­ریزه رو جمع می­کنند و همین تحرک­ها باعث شده که آدمهای روستایی چه پیر و چه جوون از ما سالم­تر و قدرتمند­تر باشند نه مثل ما که می­گیم : آخ کمرم، وای خسته شدم، چه سنگینه و همش اه و ایش می­کنیم .روستائی­ها صادقن و مهربون . من فکر می­کنم این سر سبزی روستاها به خاطر نماز اول وقت خوندن و راستگویشون باشه.

ما یک بعد از ظهر به زیارت آقا علی عباس برادر امام رضا رفتیم و بعد هم به پارک سرابان.پدرم میگه این جور جاها کمش خوبه ، زیاد که بشه دیگه جذاب نیست و معمولی میشه .

اینم 3 تا عکس از اون روزای خوب .

این منم و خواهرامو و مامانم و دختر عمه خوبم در حرم آقا علی عباس (ع)

این منم و دختر عمه ام

اینم خواهر کوچیکم معصومه سادات و علیرضا پسر عمه ام